Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Ο φίλος μου ο Φιρφιρής







                                               
                         
                                                 


"Ο φίλος μου ο Φιρφιρής"
είναι μια σύντομη, φαινομενικά εντελώς "παιδιάστικη," ιστορία,
  έναυσμα για σκέψη και συζήτηση,
ένα ευχολόγιο, 
για μικρούς και μεγάλους.
Η όποια διαφορετικότητα δεν μπορεί να αποτελέσει από
μόνη της απόδειξη ανωτερότητας ή κατωτερότητας,
κι ακολούθως αιτία ανάλογων συμπεριφορών.

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΚΑΙ ΤΟ ΈΛΑΤΟ

https://issuu.com/markouparaskevi/docs/______________________-2



Το καράβι και το έλατο





Η σύντομη αυτή ιστορία γράφτηκε για τη χριστουγεννιάτικη εκδήλωση που διοργάνωσε το Λαογραφικό Μουσείο Δ.Χ.Σέττας (Αγία Άννα Ευβοίας) στις 23 Δεκεμβρίου 2017





ΜΑΡΚΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ 2017










-Β
ασίλη... πάλι ο νους σου ταξιδεύει; φωνάζει η καθηγήτρια της Γλώσσας αλλά από τον τόνο της φωνής της διακρίνω πως διόλου δεν ενοχλείται η έρμη αλλ’ αντιθέτως με φθονεί  για την ευνοική μου θέση. Οι συμμαθητές, μου ρίχνουν ένα γρήγορο βλέμμα κι αμέσως επιδίδονται σε χάχανα που προκαλούν και τα δικά μου.
-Έρχονται Χριστούγεννα κυρία, λογικό να ‘χω άλλα στο κεφάλι μου από Υποκείμενα κι Αντικείμενα. Δεν παρέλειψα να δικαιολογηθώ για την αφηρημάδα μου.
Μια αφηρημάδα που συνόδευε κάθε μου βήμα εν αναμονή των Χριστουγέννων. Απ’ τη μια ο στολισμός του σπιτιού μας, απ’ την άλλη τα δώρα που δικαιωματικά όφειλα να ζητήσω και να αναμένω, ήταν τα μόνα αντικείμενα της σκέψης μου, αδιακρίτως ώρας και περίστασης.
Το μεσημέρι έφτασα σπίτι φουριόζος.
-Μαμά κατέβασε το καράβι απ΄το πατάρι. Θα το ετοιμάσω εγώ φέτος.
- Το ‘χω ήδη κατεβάσει και την κούτα με τα λαμπάκια και μερικά επιπλέον στολίδια. Μετά θα καθαρίσεις όμως, δεν αναλαμβάνω εγώ. Απάντησε χωρίς καν να με κοιτάξει καθότι ήταν απασχολημένη με τη μαγειρική της.
Βούτηξα την κούτα, έβγαλα από μέσα τα πολύχρωμα λαμπιόνια και ό,τι άλλο υπήρχε, χριστουγεννιάτικα στολίδια- σχολικές κατασκευές της αφεντιάς μου που ‘χε κρατήσει η μητέρα μου, και επιδόθηκα ευθύς αμέσως στην εορταστική επιμέλεια του σπιτιού. Μέσα σε λίγη ώρα το χριστουγεννιάτικο καράβι, παράδοση στο νησί μας, τουλάχιστον από τότε που γεννήθηκα,  δέσποζε στο σπίτι και σε συνέπαιρνε σε ταξίδια κάθε λογής, σε γλυκούς ερχομούς αλλά και πικρούς αποχωρισμούς. Σε ένα τέτοιο καράβι δεν μπήκε και ο παππούς μου; Και δεν ματαγύρισε ποτέ.
Όλα έτοιμα! Καθάρισα κιόλας για να γλυτώσω τη μουρμούρα της μανας μου και έσπευσα να διασφαλίσω την αγορά των δώρων που ανέμενα.
-Μαμά...
-Έλα Βασίλη...
-Αν θυμάσαι είχα ζητήσει κάτι πολύ συγκεκριμένο για δώρο Χριστουγέννων. Θέλω να ξέρω αν μου το πήρατε.
-Βασίλη μου, εσύ έκανες το χρέος σου, ζήτησες. Τώρα, αν εμείς σου το αγοράσαμε ή όχι, θα το μάθεις σύντομα. Εξάλλου, αυτή η αδημονία είναι που αξίζει πιο πολύ... απάντησε αδύναμη να συγκρατήσει τα γέλια της, τα οποία άμεσα διέκοψαν απρόσμενα βήματα στην εξώπορτα. Μα, ποιός είναι τέτοια ώρα; Ο πατέρας σου αποκλείεται, είχε να πάει στ’ ορεινά χωριά ψαριά.
Κατευθυνόμαστε και οι δύο όλο περιέργεια προς την πόρτα και πριν προλάβουμε να φτάσουμε ο πατέρας έχει ήδη ανοίξει και... δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει. Ο πατέρας σκυθρωπός, με κατεβασμένο κεφάλι, υποδέχεται  αγνώστους σε μενα, δυο άντρες της ηλικίας του, μια γυναίκα, και ίσα με επτά, όχι έξι, έξι είναι σιγουρα, παιδιά, κορίτσια και αγόρια ίσα τον αριθμό, μάλλον λίγο μικρότερά μου. Ένας ένας εισέρχονται, ύστερα από ένα απαλό αγγιγμα του πατέρα στον ώμο. Τα κεφάλια τους είναι σκυφτά και δύσκολα διακρίνω τα χαρακτηριστικά των προσώπων τους. Ωστόσο, είμαι βέβαιος ότι υπάρχει μια κάποια ομοιότητα που εντείνεται λόγω μιας κοινής θλίψης που μοιάζει να αγκαλιάζει κάθε τους κυτταρo.
-Μιχάλη, τι συμβαίνει; Τρέχει κοντά του η μητέρα μου γεμάτη ανησυχία.
-Δεν καταλαβαίνεις Αμέρσα;
-Κι άλλο καράβι! αναστέναξε η μητέρα.
-Κι άλλο, κι άλλο...δεν έχει τελειωμό. Πήρε μαζί του ο καθένας μας όσους μπορούσε μέχρι να δει ο δήμος τι θα κάνει.Δεν υπάρχει μέριμνα... δεν υπάρχει τέλος, είπε ο πατέρας κοιτώντας λοξά τους φιλοξενούμενούς μας.
Η μητέρα έβγαλε στο τραπέζι νερό και ό,τι άλλο είχε έτοιμο για φάγωμα. Με νεύματα τους οδήγησαν εκεί, τους κάθισαν στην τραπεζαρία και μετά η μητέρα μου με μια αστραπιαία κίνηση με τράβηξε κοντά της και με έσφιξε τόσο πολύ στην αγκαλιά της που νόμιζα ότι θα σκάσω. Αφού γλυτωσα απ’ τη μητρική αγκαλιά θέλησα να πλησιάσω τα παιδιά.
-Γεια σας, εγώ είμαι ο Βασίλης και πηγαίνω στο Γυμνάσιο.
Καμία απόκριση, ούτε ένα βλέμμα. Καθόντουσαν με σκυμμένα τα κεφάλια, δεν άπλωναν τα χέρια ούτε νερό να πιουν ούτε να φάνε.
-Σήμερα στόλισα το χριστουγεννιάτικο καράβι, παράδοση στο νησί μας.
Καμιά απόκριση και πάλι.
-Βασίλη οι άνθρωποι δεν μιλούν τη γλώσσα μας, αστους να ηρεμήσουν, είπε ο πατέρας με στακάτο ύφος μην αφηνοντάς μου περιθώρια για επόμενη προσπάθεια.
Πήγα και κάθισα δίπλα στα παιδιά δίχως να μιλώ. Τεντώνω το χέρι μου, αρπάζω ένα τυροπιτάκι από την πιατέλα και το κατασπαράζω επιδεικτικά, ελπίζοντας αυτή η κίνηση μου να προκαλέσει κάποια αντίδραση, έστω ένα χαμόγελο. Τίποτα. Η αποτυχία μου ήταν παταγώδης.
-Πατέρα, τί έχουν γιατί είναι λυπημένοι;
-Βασίλη μου, οι άνθρωποι αυτοί είναι κουρασμένοι. Έφυγαν από την πατρίδα τους να σωθούν από τον πόλεμο, αφήνοντας σπίτια, συγγενείς, τις ζωές τους... και γνώρισαν άλλο πόλεμο στο ταξίδι τους, πολέμησαν με τα κύματα και κατάφεραν να γλυτώσουν με κόπο, πολύ κόπο. Και τα βασανά τους δεν σταματούν εδώ. Τώρα θα δώσουν τη μεγαλύτερη μάχη. Τώρα θα πρέπει να επιβιώσουν ξένοι ανάμεσα σε ξένους.
Αυτά ήταν τα λόγια του πατέρα που με ‘κάνανε να σηκωθώ από την καρέκλα και να σκεφτώ το προφανές. Πώς να ανασηκώσουνε αυτοί οι άνθρωποι το βλέμμα όταν σε ολόκληρο το σπίτι δέσποζε ένα θεώρατο καράβι με κατακόκκινα λαμπιόνια; Έτρεξα στο δωμάτιό μου. Πήρα στα χέρια μου τον πορσελάνινο κουμπαρά και τον πέταξα κάτω με περισσή χαρά. Γέμισε το πάτωμα δίευρα και μονόευρα. Τα μάζεψα άρον άρον, τα ‘βαλα στις τσέπες μου χωρίς καν να τα μετρήσω και βγήκα τρέχοντας κατευθυνόμενος προς την εξώπορτα.
-Βασίλη, πού πας;φώναξε η μητέρα και της αποκρίθηκα δίχως να κόψω ταχύτητα ότι θα επέστρεφα αμέσως.
Έφτασα στο μάρκετ του χωριού. Αυτό είχε τα πάντα, από φαγητά μέχρι στολίδια χριστουγεννιάτικα και έλατα πλαστικά, αυτά τα μοντέρνα που συναντάς στα σπίτια των πόλεων. Πήγα μπροστά από τον ταμία και έβγαλα από τις τσέπες όλα μου τα χρήματα. Τα έριξα πάνω στο ταμείο.
-Μπορώ να αγοράσω ένα έλατο, στολίδια και λευκά λαμπάκια μ’ αυτά τα χρήματα;
Ο ταμίας τα μέτρησε, χωρίζοντάς τα σε μονόευρα και δίευρα.
-Λοιπόν, με αυτά παίρνεις εκείνο το δέντρο, το μεσαίο σε μέγεθος. Μπορείς να πάρεις κι εκείνη την ντουζίνα μπάλες, τις χρυσές, που ‘ναι σε έκπτωση και έχουν δώρο το αστέρι και λαμπάκια, ναι και λαμπάκια τα απλά. Περίμενε να στα φέρω.
Και όντως περίμενα. Έφερε το δέντρο, τα λαμπάκια και τα στολίδια τα ‘βαλε σε μια μεγάλη σακούλα. Με το ένα χέρι πήρα αγκαλιά το δέντρο και με το άλλο κρατησα τη σακούλα και η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει από μια αγωνία καθώς περπατούσα γοργά να φτάσω σπίτι...
-Ε, περίμενε να σου δώσω απόδειξη, φώναξε ο ταμίας αλλά εγώ είχα ήδη πάρει το δρόμο μου και τίποτα δεν μπορούσε να με γυρίσει πίσω.
Έφτασα στο σπίτι. Ανοίγω την πόρτα.
-Έλα Βασίλη, πού ήσουν κι ανησυχήσαμε; με περίμενε στην πόρτα η μητέρα.
-Μαμά, έλα να με βοηθήσεις, μην καθυστερούμε. Πρέπει ν’ ανεβάσουμε το καράβι στο πατάρι. Έφερα δέντρο και στολίδια και λαμπάκια.
Η μητέρα μ’ ακολούθησε δίχως περαιτέρω εξηγήσεις, ως συνήθιζε να κάνει. Ο πατέρας δεν έδωσε σημασία στις κινήσεις μας, καθόταν σαν φρουρός δίπλα στους ξένους και αυτό με χαροποιούσε εξίσου.
Μέσα σε λίγη ώρα είχαν επέλθει ριζικές αλλαγές. Η αποκαθήλωση του καραβιού στεφθηκε με επιτυχία και το πλαστικό μας έλατο ήταν στολισμένο με δώδεκα ολόχρυσες  μπάλες και ένα χρυσό αστέρι στην κορφή του. Η μητέρα έβαλε στην πρίζα τα λαμπάκια κι έτσι όλα έμοιαζαν στην πιο τέλεια μορφή τους.
Δώδεκα μπάλες, όσοι κι οι άνθρωποι σήμερα σε αυτό το σπιτικό, πάνω στο ίδιο δέντρο, το στολίζουν και αποκτούν μια ομορφιά η μία δίπλα στην άλλη.
Ξαφνικά, συνειδητοποιώ ότι οι φιλοξενούμενοί μας δεν έμειναν  αμέτοχοι υπό αυτές τις αλλαγές. Δειλά δειλά ένιωσα βλέμματα να πέφτουν πάνω μου και με την άκρη του ματιού μου συνέλαβα κινήσεις των χειλιών που μπορώ να πω με βεβαιότητα μοιάζαν με χαμόγελα.
Η μητέρα με χτύπησε απαλά στον ώμο και την ακολούθησα στο τραπέζι. Καθόμασταν τώρα όλοι μαζί, δίπλα δίπλα, δεν μιλούσαμε αλλά καμιά φορά κοιταζόμασταν ο ένας με τον άλλον, τρώγαμε όλοι πλέον. Ήμουν γεμάτος χαρά. Κοιτώ το πλαστικό μας έλατο και θαρρώ πως ανεβαίνω  στην κορφή του και βλέπω από ψηλά όλον τον κόσμο.
Το ομορφότερο ταξίδι της ζωής μου.


Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΜΕΑ



¨ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ‘ΕΔΙΝΕ¨
Με αφορμή την 3η Δεκέμβρη, παγκόσμια  ημέρα ΑΜΕΑ παρουσιάζεται το ακόλουθο εκπαιδευτικο σενάριο. Το σενάριο απαιτεί μία διδακτική ώρα και απευθύνεται σε μαθητές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Στάδιο 1ο : Οι μαθητές παρακολουθούν την απόδοση μιας ιστορίας στην ελληνική νοηματική γλώσσα ενώ ταυτόχρονα ακούν  τη φωνητική απόδοση του κειμένου.
¨Το δέντρο που έδινε¨
Στάδιο 2ο: Ακολουθεί παρουσίαση της ΕΝΓ από τον εκπαιδευτικό, της σημασίας αυτής ως μέσον επικοινωνίας για μια σημαντική μερίδα του κοινωνικού ιστού και συζήτηση αναφορικά με το περιεχόμενο του βίντεο και τη χρήση της ΕΝΓ.
Στάδιο 3ο: Οι μαθητές γνωρίζουν την ΕΝΓ στην πράξη.  Ο εκπαιδευτικός παρουσιάζει το αλφάβητο και βασικούς χαιρετισμούς στην ΕΝΓ ενώ οι μαθητές επαναλαμβάνουν.
Στόχος του σεναρίου είναι να γνωρίσουν βιωματικά οι μαθητές την ΕΝΓ και κατόπιν να αναγνωρίσουν το σημαντικό της ρόλο σε κοινωνικό επίπεδο.


Μάρκου Παρασκευή
parevage@gmail.com
Φιλόλογος Ειδικής Αγωγής



Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Γαλής νυχτοπερπατήματα







Γαλής νυχτοπερπατήματα[1]
Κοιτώ το φεγγάρι. Εν αναμονή της σκοτεινής σελήνης που πλησιάζει όμορφη, αγέρωχη, αναλογίζομαι τη δύναμή της, την επίδραση αυτής σε κάθε τι έμβιο. Και γυρνά η σκέψη μου μεμιάς στα γκρίζα μου μαλλιά, τα ρυτιδιασμένα μου χέρια, τα καθηλωμένα που πόδια και τη βαριά καρδιά μου,  κυρίως αυτή.
Αχ, εσύ εύμορφη θεά! Εσύ δεν πυροδοτείς καταστάσεις γενεσιουργές σ’ ανθρώπινο νου και σώμα; Εσύ δεν εξοβελίζεις τ’ αρνητικά δαιμόνια και αν και η ίδια εν μέρει σκοτεινή, μας οδηγείς στο φως μέσα απ’ ένα είδος αναγέννησης;
Χαίρομαι τώρα, ναι. Γιατί θαρρώ πως είν’ αλήθεια και ξαφνικά σας ν’ ανακάμπτω απ’ την αδυναμία του γήρατος και ξεγελώ ακόμη μια φορά το θάνατο.
Κλείνω τα μάτια.
Τεντώνω τη ξερακιανή μου ουρά σαν κατάρτι ανεμοδαρμένο. Δοκιμάζω τα νύχια μου στον αέρα και ξεχύνομαι στην παραλία προς ανεύρεση τροφής… Στο αλμυρό νερό θαυμάζω την αντανάκλασή μου και να σου… γραπώνω ένα ψάρι. Ο ήλιος δεν είναι σύμμαχός μου, ταλαιπωρεί με πείσμα τα γατήσια μου μάτια. Επιστρέφω στον Πύργο, τον κρυμμένο πίσω από βλάστηση πυκνή. Η βασίλισσα, ο βασιλιάς και ο λαουτζίκος, κρυμμένοι πίσω από τις πέτρες, διόλου δεν δυσανασχετούν με την παρουσία μου. Δεινή κυνηγός εγώ των τρωκτικών κατέχω πια θέση περίοπτη στ’ απόκρυφο τούτο βασίλειο. Και τα μυαλά μου τόσον αέρα έχουν πάρει που πολλές φορές τα βράδια δοκιμάζω το στέμμα και τα φορέματα της βασίλισσας, κοιτάζομαι στον καθρέπτη υπό το φως του φεγγαριού και μου φαίνομαι ομορφότερη εκείνης.
Ωστόσο, οι μεταμφιέσεις μου αυτές και οι ανέμελες κυρίως νυχτερινές μου εμφανίσεις εντός του Πύργου και πλησίον της  θάλασσας, έπειτα από επίπληξη που δέχθηκα εκ μέρους της βασίλισσας, περιορίστηκαν και έγιναν αποδεκτές μόνο για όσο το φεγγάρι γίνεται σκοτεινό. Χαρακτηρίστηκαν ως άκρως απερίσκεπτα τα νυχτοπερπατήματά μου καθώς πειρατές καιροφυλακτούσαν και το φεγγάρι γινόταν σύμμαχός τους σε κάθε λογής λεηλασίες κρατώντας τους το φανάρι.
Κοιτάζω τον ουρανό. Δεν είν’ ακόμη η κατάλληλη βραδιά… όμως κάτι μέσα μου με τρώει και επιθυμώ σφόδρα να παραβιάσω τους βασιλικούς κανόνες. Με περισσή μαεστρία εισχωρώ στη γκαρνταρόμπα της βασίλισσας, χωρίς να γίνω αντιληπτή. Γυρνώ σ’ όλον τον Πύργο ενώ όλοι κοιμούνται έναν ύπνο, να δεις πως τον ελένε… ναι, τον ύπνο του δικαίου. Έπειτα, κατευθύνομαι προς την όμορη παραλία να χορτάσω τη μυρωδιά που αναδύεται απ’ τα νερά της και χορτάτη πια επιστρέφω στον Πύργο ν’ αποστάσω. Σαν πάω να κλείσω τα μάτια, πάλι να… κάτι σαν να αρχίζει να με τρώει… όχι μέσα μου αυτήν τη φορά αλλά απ’ έξω.
Ξάφνου, όχληση, χαλασμός, φωνές, φωτιές, η νύχτα γίνεται μέρα κι εγώ το βάζω στα πόδια… Βρίσκω κρησφύγετο πίσω από ένα βράχο κοντινό κι ανασηκώνοντας λίγο το κακό μου το κεφάλι κοιτώ τον Πύργο, τον φωτεινό, πιο φωτεινό από ποτέ. Τα μάτια μου κλείνουν απ’ την κούραση και γρήγορα της παραδίνομαι.
Με το φως της ημέρας πλησιάζω τα χαλάσματα, αποφεύγοντας κατά το δυνατόν τα’ αποκαΐδια, ερείπια μιας πρότερης ζωής. Δειλά δειλά ξεπροβάλλουν μέσα από τις στάχτες κρίνα της θάλασσας. Η μία μου πατούσα αφήνει ίχνος βαθύ σε ένα ζεματιστό κεραμίδι. Τα νιαουρίσματά μου ηχούν ολόγυρα ασκόπως.
Ζω ακόμα.
ΜΑΡΚΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
22/07/2017


[1] Το σύντομο αυτό διήγημα βασίζεται σε μια παράδοση. Η παράδοση κάνει λόγο για μια προδότρια γάτα εξαιτίας της οποίας λεηλατήθηκε και καταστράφηκε ολοσχερώς ένας Πύργος που βρισκόταν στην Αγκάλη(Παραλία Αγίας Άννας στην Εύβοια). Επιστρατεύθηκε η εν λόγω παράδοση και προσαρμόστηκε στο πλαίσιο εκδήλωσης που διοργάνωσε το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης & Αγροτικής Ζωής «Δ.ΧΡ.ΣΕΤΤΑΣ» Αγίας Άννας στις 23 Ιουλίου 2017. Το θέμα της εκδήλωσης ήταν «Στου φεγγαριού τη χάση…».

 http://enfo.gr/ar7460

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ 3η Δεκεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες





Την αναπηρία ως όρο μπορούμε να την αντιληφθούμε ως τη συνισταμένη δύο παραγόντων, αφενός των ικανοτήτων ενός ατόμου και αφετέρου των απαιτήσεων του περιβάλλοντός του. Καθώς η σχέση αυτή είναι άνιση, τα άτομα με αναπηρία δεν ζητούν ούτε ευνοϊκότερη μεταχείριση ούτε τον οίκτο των υπολοίπων, αλλά ίση μεταχείριση δεδομένης της ανισότητας που δημιουργείται από την παραπάνω σχέση. Η πολιτεία και η κοινωνία οφείλει να γεφυρώσει το χάσμα αυτό έτσι ώστε να μην φτάσουμε στο φαινόμενο της περιθωριοποίησης των ατόμων με ειδικές ανάγκες.



Και ας εστιάσουμε στην κοινωνία και συγκεκριμένα στις καθημερινές μας συμπεριφορές και στάσεις. Η 3η Δεκέμβρη αποτελεί αφόρμηση να εμπλακούμε σε αυτή τη διαδικασία ως ενήλικες και να εμπλέξουμε σε αυτή και τα παιδιά. Ενσυναίσθηση, κατανόηση, σεβασμός είναι αρχές που μπορούν να κατακτηθούν και να καλλιεργηθούν, απαραίτητες στο να χτίσουμε μια κοινωνία δίχως προκαταλήψεις και στεγανά.
Και θα επικεντρωθώ στο πως θα μπορούσαμε να καλλιεργήσουμε αυτές τις αρχές σε μαθητές μέσω της παρουσίασης ενός εκπαιδευτικού σεναρίου. Υπάρχουν πολλά διαθέσιμα σενάρια στο διαδίκτυο, και αυτό που θα ακολουθήσει δεν είναι παρά ένα ομοειδές, χωρίς περαιτέρω αξιώσεις παρά μόνον να συγκινήσει και να καλλιεργήσει συνειδήσεις.



Σενάριο (Γυμνάσιο/Λύκειο, απαιτείται μια διδακτική ώρα για τα βήματα 1-5)
1ο βήμα
Εισαγωγή στο θέμα: Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες
2ο βήμα
Διακρίνουμε τους μαθητές σε τέσσερεις ομάδες. Στην πρώτη ομάδα οι μαθητές φορούν ωτασπίδες, στη δεύτερη κλείνουμε τα μάτια με μαντήλια, και σε μια τρίτη οι μαθητές κάθονται σε αναπηρικό καροτσάκι και απαιτείται περιορισμένη κινητικότητα- κανείς δεν μπορεί να βγάλει ωτασπίδες ή μαντήλια ή να σηκωθεί από το καροτσάκι ως και τη λήξη της διαδικασίας- οι υπόλοιποι μαθητές παρακολουθούν ως  έχει.
3ο βήμα
Παρακολουθούν μια μικρή μήκους ταινία σχετική με το θέμα. Προτεινόμενη: https://www.youtube.com/watch?v=nbBN5Y0Nu-c

4ο βήμα
Ακολουθεί συζήτηση κατευθυνόμενη από τον εκπαιδευτικό. Ενδεικτικά παρατίθενται ερωτήσεις για την υποκίνηση των μαθητών:
1.Ποιά συναισθήματα σας δημιούργησε η ταινία;
2.Πώς νιώθει ο νεαρός πρωταγωνιστής; Πώς θα νιώθατε εσείς αν ήσασταν στη θέση του;
3.Έχετε στο στενό σας περιβάλλον συναναστροφή με άτομα με ειδικές ανάγκες; Ποια είναι η συμπεριφορά σας;
5ο βήμα
Ζητάμε από τους μαθητές που είχαν κάποιο ρόλο (τρεις ομάδες) να βγουν από το ρόλο τους και να περιγράψουν στους συμμαθητές τους πως βίωσαν οι ίδιοι την όλη εμπειρία. Αντιμετώπισαν κάποια δυσκολία στο να παρακολουθήσουν την ταινία ή στο να εκφραστούν(κίνηση); Συζήτηση
6ο βήμα
Οι μαθητές που δεν είχαν αναλάβει ρόλους (τέταρτη ομάδα) φορούν ωτασπίδες, μαντήλια ή κάθονται σε καροτσάκια (ανάληψη ρόλου) και με τη βοήθεια των συμμαθητών τους προσπαθούν να κινηθούν στους χώρους του σχολείου και να συνεχίσουν ένα μέρος του υπόλοιπου σχολικού χρόνου (μαθήματα, διαλλείματα) όντας στο ρόλο που έχουν αναλάβει. Είναι ώρα να βιώσουν ό,τι και οι συμμαθητές τους από τις τρεις ομάδες με ρόλους αλλά και πρόκληση για τους υπόλοιπους μαθητές της τάξης κυρίως και ως ένα βαθμό του σχολείου γενικότερα στο τι συμπεριφορές θα αναπτύξουν.
Με το τέλος της σχολικής ημέρας τερματίζεται η διαδικασία και ολοκληρώνεται το σενάριο.
Οι στόχοι του σεναρίου μπορούν να συνοψισθούν ως εξής:
·         Βιωματική διερεύνηση θέματος
·         Καλλιέργεια ενσυναίσθησης και σεβασμού
·         Καλλιέργεια συνεργατικότητας


Μάρκου Παρασκευή
parevage@gmail.com
Φιλόλογος Ειδικής Αγωγής