Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

«ΓΕΦΥΡΕΣ»




«ΓΕΦΥΡΕΣ»

… οι έννοιες απορροφούνται από τις λέξεις.[1]


έννοια                                                                                                       λέξη


Ένα δυναμικό και ιδιαίτερο οπτικό ερέθισμα, που σε ένα πρώτο επίπεδο φέρνει στο μυαλό μου τη Χαλκίδα. Σε ένα δεύτερο την επικοινωνία, αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος ύπαρξής τους. Και έτσι, τόσο απλά, το σημαινόμενο ταυτίσθηκε με το σημαίνον και βούλιαξε υπό το βάρος αυτού.

 Η γέφυρα είναι μορφή επικοινωνίας, η επικοινωνία όμως μπορεί να αποδοθεί ως γέφυρα; Σε μια λοιπόν νοητή διάσταση, επικοινωνία και γέφυρα καθίστανται όροι ταυτόσημοι. Η «γέφυρα» είτε πρόκειται για μια κατασκευή που επιτρέπει τη διέλευση ανθρώπων, οχημάτων πάνω από θαλάσσια στενά ή ποτάμια, είτε για άλλης φύσεως δίαυλο, π.χ. γλωσσικό, ικανό να φέρει σε επαφή έλλογα όντα, εκπληρώνει την ανάγκη της επικοινωνίας.

Και εντελώς ανεπιτήδευτα επιστρέφω στο πρώτο επίπεδο, αυτό της Χαλκίδας … και απαριθμώ τις γέφυρές της, την Παλαιά Γέφυρα του Ευρίπου, την Υψηλή Γέφυρα και αυτόματα πάλι…καθότι χορταίνει γρήγορα το μάτι, μεταπηδώ στις άλλες, στις λειψές σε σκυρόδεμα, που όμως φαντάζουν πιο ελκυστικές ακριβώς λόγω αυτής της φυσικής τους αδυναμίας.

Οι άλλες βρίσκονται δυνάμει παντού, δεν αποτελούν προνόμιο της Χαλκίδας. Συνάπτονται και εκπονούνται δίχως προγραμματικές συμβάσεις, συμπληρωματικές και οριστικές. Ξεκινούν εκεί που δεν το περιμένεις, φυτρώνουν κυριολεκτικά χωρίς σπορά, αν και στη συνέχεια σπέρνουν παρακλάδια.  Δεν περιορίζονται αυστηρά και εύκολα από τα σύνορα της κάθε πόλης και έξωθεν αυτών παραγόντων, αν και περιορίζονται ή καλύτερα αυτό-περιορίζονται. Αποτελούν πρωτίστως και κατ’ αποκλειστικότητα «ένωση» διανοητική και συναισθηματική. Επομένως, ο εγκέφαλος και το συναίσθημα ορίζουν την ύπαρξη και τη δυναμική τους. Ο εγκέφαλος και το συναίσθημα ποιων; Δεχόμενοι ότι οι γέφυρες αυτές προϋποθέτουν εγκεφαλική ή συναισθηματική λειτουργία, δεχόμαστε ότι είναι προϊόν αυτών και συνεπώς προνόμιο των έμβιων όντων.

Είναι έμφυτη λειτουργία άραγε όλων των έμβιων όντων ή μόνον αυτών που αναπτύσσουν νοητική και συναισθηματική νοημοσύνη; Μα, όλα τα έμβια δεν διαθέτουν μια κάποιας μορφής νοημοσύνη; Είναι απαραίτητη η συνύπαρξη και των δύο μορφών νοημοσύνης προκειμένου να επιτευχθεί η επικοινωνία; Προφανώς, αναλόγως την περίσταση. Δηλ., μεταξύ δύο έλλογων όντων απαιτείται η συνύπαρξη και των δύο, στο φυτικό όμως βασίλειο ας αρκεστούμε στην όποια νοημοσύνη με την οποία είναι προικισμένα τα όντα τα ανήκοντα σε αυτό.

Και περιορίζομαι στη συνέχεια στα έλλογα όντα και δη τη δική μας αφεντιά. Χρειαζόμαστε σημεία, κοινά αποδεκτά προκειμένου να στείλουμε και να παραλάβουμε μηνύματα. Τα σημεία αυτά μπορεί να είναι γλωσσικά αλλά και εξω-γλωσσικά. Και στις δύο όμως περιπτώσεις κάνουμε λόγο για κώδικες επικοινωνίας αποδεκτούς και αντιληπτούς. Η φυσική γλώσσα του ανθρώπου, λεκτική, νοηματική, σφυρικτή,  ένας μορφασμός, μια χειρονομία μπορούν να αποτελούν φορείς μηνυμάτων.

Ως εδώ αντιλαμβάνεται κανείς τη διανοητική διάσταση του φαινομένου, η συναισθηματική όμως απουσιάζει. Ίσως γιατί ζει κυριολεκτικά υποδόρια και αποτελεί κυρίως την αιτία της επικοινωνίας κι όχι το δίαυλο αυτής. Η επιβίωση φαίνεται να συνδέεται άρρηκτα με αυτήν. Δεν ήταν ο Δαρβίνος άλλωστε που υποστήριξε ότι οι συναισθηματικές εκφράσεις είναι ένας καθοριστικός παράγοντας για την επιβίωση;

Μάλιστα, λένε ότι έρευνες δείχνουν ότι τα συναισθήματα είναι αυτά που δίνουν ώθηση, κίνητρα και ενέργεια στη ζωή, μπορούν να καθορίσουν τη σκέψη και τη συμπεριφορά μας, να μας βοηθήσουν να αποφύγουμε τον κίνδυνο και να εξασφαλίσουμε την επιβίωσή μας.

Και στο σημείο αυτό, κρίνω ότι αυτή η επικοινωνία, ως στιγμής μονόδρομη, προϊόν τόσο νοητικής όσο και συναισθηματικής νοημοσύνης, εγγενούς εν μέρει, και κατά ένα πολύ μικρότερο ποσοστό πολιτισμικό και εκπαιδευτικό υποπροϊόν, οφείλει να λάβει ένα τέλος.



Μάρκου Παρασκευή

parevage@gmail.com

                                                                                      http://enfo.gr/ar6502




[1] Marcuse

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου