Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016

ΕΙΡΗΝΗ

Μες στα χαλάσματα
Πυγολαμπίδες 
Στήνουνε χορό 
Με κρίνα διάφανα 
Σαν τη διάφανη ματιά μας... 
Ρόδα κόκκινα 
Και το γαλάζιο τ' ουρανού 
Κάλεσμα λευκού περιστεριού...
 --------------------


ΔΥΟ ΕΠΙΔΟΞΑ ΧΑΪΚΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ
 
Τόξου σημαία, 
 κάλλος σκορπά εσαεί, 
γης βάθρο. 
 ------------------------------------
Εύηχο δώρο, 
 ταξιδεύει στων καιρών
 τα γυρίσματα.
 
 
Μάρκου Παρασκευή

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

Συνήθεια

http://enfo.gr/ar5661




 *(painting by ANETTA PSARROU)

 Είναι που έγινε η νύχτα
Συνήθεια αγαπημένη.
Και πώς να της αρνηθείς
Τον έρωτά σου;

Δίχτυ πλέκει με δυο βελόνια,
Μάγισσες∙
Να κλείσει την σκέψη,
Το σώμα, τα φεύγοντα στο άκουσμα του ερεθίσματος.

Φως∙
Κλείνεις τα μάτια
Πέφτεις στο νυχτερινό σου
Λήθαργο…

Και έξω,
Ο κόσμος γυρίζει,
Γύρω από τον αναμμένο άξονά του,
Εν τάχει…

ΜΑΡΚΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΚΟΜΦΕΤΙ

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

Κύριε Εμιγκράντε,



Κύριε Εμιγκράντε,

Τα ρούχα σου είναι βρεγμένα
και το σώμα σου μελανιασμένο,
με μια ελαφρά απόχρωση νεκρού.

Τα μάτια σου στεγνά,
καταμεσής τους οι κόρες τους χάσκουσες
περιφέρονται ασκόπως.

Τα χείλη σου ανίκανα
να ορθώσουν ανάστημα,
 αρθρώνουν  μονάχα άφατα λόγια.

Κάθε φορά που στρέφω ελαφρώς το βλέμμα μου σε σένα,
σα να βλέπω το φάντασμα του Tom Joad
να ουρλιάζει.

Κλείνω με μιας τα μάτια μου, σφικτά,
μην τυχόν και δω σε σένα κι αυτό που φοβάμαι πιο πολύ,
τον Εαυτό μου.




 ΜΑΡΚΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ




Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

ΕΑΥΤΟΥΛΗΔΕΣ



http://enfo.gr/ar5611


Αυτές τις μέρες, τις τελευταίες, του πρώτου μήνα του έτους 2016, βρέθηκα να κλυδωνίζομαι με ένα σωρό συντρόφους, στόφας ετερόκλητης, σε ένα πλεούμενο με σκαρί διάφανο, μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης.
Η πρώτη με περιβολή άκρως συναισθηματική (τα «άκρα» σας το λέω από τώρα πάντα τα φοβόμουν) στέκεται αγέρωχη απέναντι απ’ τη Χάρυβδη ωσάν πιστός αντικατοπτρισμός, αντίπαλος σθεναρός. Υπερασπίζεται το δίκαιο, τον άδικο χαμό των θυμάτων της τρομοκρατίας της Χάρυβδης, σαν μεγάλη αδελφή κρατά σφιχτά το χέρι των συγγενών των θυμάτων, γαλουχώντας τους στην αποστροφή προς τη στεγνή επιβολή ενός κλίματος τρόμου, άφατου, και φθάνει στο σημείο να βαυκαλίζεται με μεγάλες ιδέες, έναν αισθητικό ιδεαλισμό, την εικόνα ενός σωτήρα, κριτή αλάνθαστου, που οφείλει να επιβάλλεται ως στάση προκειμένου να ηττηθεί η τρομοκρατία του αντιπάλου (ιδέα που θαρρώ έχω κάπου ξανασυναντήσει)…
Απ’ την άλλη η Χάρυβδη, εκπρόσωπος της στεγνής βίας, κατά βάσει σωματικής, αγωνίζεται να επιβάλλει το δίκαιο κατά το δοκον, το δικό της φυσικά. Η επιβολή κατάφωρη, αυτή είναι ένα πυροβόλο όπλο με πυρομαχικά την απογοήτευση, την πηγαία από ένα απολιτικό κατεστημένο και με σημαία το δίκαιο του αδικημένου. Και να σου η Σκύλλα ορθώνει ανάστημα, βεληνεκούς αντίστοιχου, και αρχίζει ένας πολεμικός χορός, φαύλος , του οποίου η δίνη σε ζαλίζει οδηγώντας σε είτε στα βράχια της μιας είτε στης άλλης, και καθιστώντας σε δούλο ενός υψηλού πολιτισμού που βρίθει και καλά ανθρωπιστικών ιδανικών.
Το καράβι με το διάφανο σκαρί, η τέχνη, επιχειρεί να προσπελάσει τα δυο τέρατα προσεγγίζοντάς τα, επιχειρώντας να κατανοήσει την κοινωνική τους υπόσταση προκειμένου να σε απελευθερώσει απ’ τα δεσμά του ενός ή του άλλου και να σταθείς ως ελεύθερος άνθρωπος. Δίχως προσέγγιση εκ μέρους της η πιθανότητα προσπέλασης αλλά και η ίδια της η ύπαρξη γίνεται άνθρακας. Τροφοδοτείται από τη δεδομένη κοινωνική πραγματικότητα αντανακλώντας τις κοινωνικές συνιστώσες της με απώτερο στόχο τη θυμική ή διανοητική εγρήγορσή σου. Το δόγμα «η τέχνη για την τέχνη αντίκειται στην ίδια της την ύπαρξη. Μοιάζει αυτή σαν έναν ερωτικό εργένη που αυτό-ικανοποιείται ενώπιον σου, χαρίζοντάς σου ένα θέαμα αδιάφορο και οδηγώντας σε στην αποχαύνωση. Η γνήσια τέχνη είναι πολλάκις προτιμότερη, και συμφέρουσα, γιατί δεν σε εξυψώνει απλώς αλλά σου διαθέτει και έναν αποδιοπομπαίο τράγο, πάντα εύκαιρο, για τυχόν κρίματά σου. Σαν ένας άλλος βάρβαρος… και τι θ’ απογίνουμε χωρίς βαρβάρους;
Κλείνοντας τις σκέψεις αυτές σε μια κόλλα χαρτί, κοιτώ τη γραφή μου και με ικανοποίηση περισσή σε μια κρίση συνείδησης, αφιερώνω στην αφεντιά μου ένα τραγούδι, μπας κ αποποιηθώ την απολυτότητα και διασκεδάσω τα λάθη μου…