Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

«οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ, ἀλλ᾿ ἐν τῷ εὖ τὸ πολύ»[1]


                                                        Ελένη Παυλοπούλου

http://mag.mavroprovato.org/article/910




Πληθυντικός αριθμός,
της Ευγενείας,
του πλούτου,
υλικού και μη.

Πληθυντικός αριθμός,
αριθμός βίων,
παράλληλων,
συγγενών και μη.

Ενικός αριθμός,
του μοναδικού,
του απείρου
και αρίστου.

Ενικός
της ελεύθερης συνείδησης,
της ηδονής,
του πόνου,
 του πολύ προσωπικού.


[1] Παράφραση της ρήσης του αυλητή Καφισία, όταν ένας μαθητής του έπαιζε τον αυλό με ιδιαίτερη ένταση: "οὐκ ἐν τῷ μεγάλῳ τὸ εὖ κείμενον εἶναι, ἀλλὰ ἐν τῷ εὖ τὸ μέγα" (Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, 14, 629a-b).

ΠΟΥΕΝΤ

                                                                       Άννα Ζάχου


http://mag.mavroprovato.org/article/904

Τεντώνοντας στις μύτες
Τα δυο μου πόδια
Που απαρνιούνται τα εγκόσμια,
Παίρνω τον έλεγχο∙
Τον πλήρη έλεγχο∙
Ευθυγραμμίζω το σώμα μου∙
Λαμβάνω θέση∙
Με μια αβίαστη ευκολία
Περπατώ πετώντας,
Εναρμονίζομαι με τον ουρανό
Στην τροχιά των αστεριών.
Αφουγκράζομαι την τέχνη των Μουσών∙
Λάμψη∙
Πάθος∙
Φαντασία∙
Καθαρότητα∙
Ξίφη είναι τα δυο μου χέρια
Που ζητούν ταπεινά
Να ομορφύνουν την πραγματικότητα,
Σπάζοντας τους φραγμούς
Και δημιουργώντας μια νέα∙
Σας προσφέρω
Ένα δώρο.
Από τη ποιητική συλλογή «Ελπίδα»
- See more at: http://mag.mavroprovato.org/article/904#sthash.qvSWdZ9o.dpuf
Τεντώνοντας στις μύτες
Τα δυο μου πόδια
Που απαρνιούνται τα εγκόσμια,
Παίρνω τον έλεγχο∙
Τον πλήρη έλεγχο∙
Ευθυγραμμίζω το σώμα μου∙
Λαμβάνω θέση∙
Με μια αβίαστη ευκολία
Περπατώ πετώντας,
Εναρμονίζομαι με τον ουρανό
Στην τροχιά των αστεριών.
Αφουγκράζομαι την τέχνη των Μουσών∙
Λάμψη∙
Πάθος∙
Φαντασία∙
Καθαρότητα∙
Ξίφη είναι τα δυο μου χέρια
Που ζητούν ταπεινά
Να ομορφύνουν την πραγματικότητα,
Σπάζοντας τους φραγμούς
Και δημιουργώντας μια νέα∙
Σας προσφέρω
Ένα δώρο.
Από τη ποιητική συλλογή «Ελπίδα»
- See more at: http://mag.mavroprovato.org/article/904#sthash.qvSWdZ9o.dpuf


Τεντώνοντας στις μύτες
Τα δυο μου πόδια
Που απαρνιούνται τα εγκόσμια,
Παίρνω τον έλεγχο∙
Τον πλήρη έλεγχο∙
Ευθυγραμμίζω το σώμα μου∙
Λαμβάνω θέση∙
Με μια αβίαστη ευκολία
Περπατώ πετώντας,
Εναρμονίζομαι με τον ουρανό Στην τροχιά των αστεριών.

Αφουγκράζομαι την τέχνη των Μουσών∙
Λάμψη∙
Πάθος∙
Φαντασία∙
Καθαρότητα∙

Ξίφη είναι τα δυο μου χέρια
Που ζητούν ταπεινά
Να ομορφύνουν την πραγματικότητα,
Σπάζοντας τους φραγμούς
Και δημιουργώντας μια νέα∙
Σας προσφέρω
Ένα δώρο.

"Πουέντ", ποιητική συλλογή "Ελπίδα"
Μάρκου Παρασκευή
Τεντώνοντας στις μύτες
Τα δυο μου πόδια
Που απαρνιούνται τα εγκόσμια,
Παίρνω τον έλεγχο∙
Τον πλήρη έλεγχο∙
Ευθυγραμμίζω το σώμα μου∙
Λαμβάνω θέση∙
Με μια αβίαστη ευκολία
Περπατώ πετώντας,
Εναρμονίζομαι με τον ουρανό
Στην τροχιά των αστεριών.
Αφουγκράζομαι την τέχνη των Μουσών∙
Λάμψη∙
Πάθος∙
Φαντασία∙
Καθαρότητα∙
Ξίφη είναι τα δυο μου χέρια
Που ζητούν ταπεινά
Να ομορφύνουν την πραγματικότητα,
Σπάζοντας τους φραγμούς
Και δημιουργώντας μια νέα∙
Σας προσφέρω
Ένα δώρο.
Από τη ποιητική συλλογή «Ελπίδα»
- See more at: http://mag.mavroprovato.org/article/904#sthash.qvSWdZ9o.dpuf

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

Η βαλίτσα μου

http://enfo.gr/ar5874







 Το φθηνό της ύφασμα είναι ήδη «φαγωμένο», λογικό αν σκεφτείς πως μ’ ακολουθεί ξωπίσω μου εδώ και τριάντα χρόνια… και επειδή επιθυμώ να είμαι ειλικρινής και λίγο παραπάνω. Από την εμφάνιση των πρώτων φθορών, δεν το κρύβω, προσπάθησα να την αντικαταστήσω με μια καινούρια, αλλά… μάταιος κόπος. Κάθε φορά που κοιτούσα πλαγίως προς τα πίσω τι έσερνε το χέρι μου, ήταν πάντα η ίδια βαλίτσα, που πρόσφερε αφειδώλευτα και αγόγγυστα χώρο για τους ανθρώπους μου και ένα σωρό κοινά μας βιώματα και ορισμένα ολότελα δικά μου.

Σήμερα, το αποφάσισα, θα την αποδεχτώ, θα βάλω ένα τέλος στη μεταξύ μας πάλη και θα φροντίσω τα όποια τραύματά της, όχι για να την «ωραιοποιήσω», αλλά ως απόρροια ενδιαφέροντος πραγματικού και μιας ανάγκης πηγαίας. Εξιλέωση.

Με επιμέλεια περισσή, κόλλησα στις τρύπες και τα γδαρσίματά της «τσιρότα», πολύχρωμα, και ένιωσα συλλήβδην τις δικές μου πληγές να επουλώνονται. Μετά, την τοποθέτησα σε περίοπτη θέση, περήφανη τω όντι, έτσι ώστε να είναι ορατή απ’ όλους, επισκέπτες εφήμερους και σποραδικούς, μόνιμους συνοδοιπόρους και μένανε, κυρίως εμένανε.
 
Αντικατοπτρισμός.